Recensie – Mechelen aan de Tigris door August Thiry

 

Volk zonder land

 

« Hassana aan de Dijle »

Hassana was één van de laatste christelijke dorpen in Turkije. In de jaren 80 werd het dorp verwoest door Turken en Koerden. Vele Assyriërs lieten hun land en bezittingen achter zich. Het grootste deel van de bevolking kwam terecht in Mechelen, de anderen spreidden zich over de hele wereld uit. (Zweden, Nederland, …) De Assyriërs maken met hun 2000 een beperkt deel uit van de Mechelse bevolking. August Thiry keerde samen met enkele Assyriërs terug in de tijd. Het boek geeft een duidelijk en globaal beeld van de Assyrische leefgemeenschap.

Het eindresultaat is een boeiend verhaal waarin enkele Assyriërs vol overgave en zonder schaamte vertellen over hun verleden. Melkan is de gids in het verhaal, hij leidt ons doorheen de Assyrische leefgemeenschap in Mechelen. Sommige verhalen zijn al schokkender dan de andere. De manier waarop deze bevolkingsgroep onderdrukking kende is opmerkelijk. Het is pijnlijk te zien hoe deze minderheid onrecht werd aangedaan. Toch hebben ze altijd gestreden tegen de vooroordelen en zijn problemen uit de weg gegaan. “In Hassana lieten ouders hun kinderen dopen onder een Christelijke naam en schreven hen vervolgens in onder een moslimnaam.” In Turkije sloot men hen uit omdat ze niet-moslim waren en in Mechelen bekijkt men hen vreemd omdat ze Christelijk zijn. “Een Mechelaar vroeg aan de kinderen of ze al lang tot het christendom bekeerd zijn, ze komen toch uit Turkije…” Voor een Assyriër is het een schande om vergeleken te worden met een moslim. Beide bevolkingsgroepen staan lijnrecht tegenover mekaar.

Mechelen blijkt echter niet het beloofde land, toch trachten de Assyriërs er het beste van te maken. In Mechelen bouwen ze aan een nieuwe toekomst, zonder hun achtergrond te verloochenen. Zich integreren in de Westerse cultuur primeert maar toch willen ze bepaalde idealen behouden. Ze behouden dus hun eigenheid, de Assyriërs willen niet zomaar één van de zovelen zijn in de Westerse samenleving. Ze zijn zo ook het levende bewijs dat integratie mogelijk is, dat ze kunnen meedraaien in een totaal andere, nieuwe samenleving. De Assyriërs voelen zich thuis in Mechelen, toch blijft er het gemis van hun eigen land. Het volk zonder land is ook nog steeds op zoek naar zijn eigenheid, zijn reden tot bestaan. Toch ontstaat er vrees dat het volk zonder land, binnenkort een uitgestorven volk zal zijn. Jonge Assyriërs trouwen met westerlingen waardoor het Assyrische ras mogelijk verloren gaat.

Het boek is sterk en gevarieerd geschreven. De auteur wisselt harde geschiedenis af met leuke anekdotes. Hij belicht zowel het verleden, als het heden en de toekomst. Wel is het verrassend dat een klein volk zulke zware geschiedenis met zich meedraagt. Het is ook opmerkelijk dat de Turken de Assyriërs zomaar van de landkaarten konden vegen. Het boek is niet altijd even goed te begrijpen, het verleden zit nogal complex in elkaar. Toch kan je niet anders dan respect hebben voor zulk werkstuk. Er is duidelijk veel onderzoek en tijd aan voorafgegaan.

De auteur leert een vreemde cultuur kennen, hij ziet ze openbloeien en leert hen te appreciëren. De auteur probeert duidelijk te maken dat vooroordelen overbodig zijn en dat je niet iedereen over dezelfde kam mag scheren!